Susan Sontag – On photography

Via internet zoek ik, eenmaal thuis, namen op van bronnen die tijdens lessen en lezingen worden genoemd. Met terugwerkende kracht zoek ik bijvoorbeeld namen op die genoemd zijn tijdens Open Set Lab of in gastlezingen bij WdK. Vanuit de namen kom ik op internet bij hun expertise en weer bij andere namen van relevante collega’s terecht. Het lezen stopt niet als ik via mijn aantekeningen het internet op ga; ik wil weten wie de man of vrouw is, wat hij/zij heeft gedaan en als ik wil begrijpen binnen welk welke context het zich afspeelt, zodat ik het kan plaatsen. Sinds Open Set ben ik me bewust dat de rol van de database of archief, belangrijk is in mijn onderzoek. Of beter gezegd; dat de hoeveelheid aan informatie waartussen de gezochte kennis zich bevindt, invloed heeft. Hoe precies is me nog niet duidelijk. Via een bron over datingsites; Helen Fischer, Antropologe, begreep ik wel dat teveel keuze aan potentiële partners de mens vertwijfeld maakt om te kiezen, waardoor hij of zij niet meer kiest uit angst een foute keuze te maken. Men kiest niet en blijft vertwijfeld verder zoeken. De zoeker blijft passant. Ik vroeg me af of ‘hoeveelheid’ in het algemeen dit gedrag veroorzaakt? M.a.w. als je als mens geconfronteerd wordt met véél fotografie, veel tekst, veel verhalen, veel .. etc, of je dan vertwijfeld raakt en niet meer weet wat definitief te kiezen en toe te eigenen? En ik vroeg me af of er een kantelpunt aan te wijzen is: vóór het kantelpunt zijn we in staat het materiaal (foto’s verhalen, film, gesprekken, mensen) goed tot ons te nemen, na het kantelpunt vervliegen de boodschappen. Deanna Herst raadde mee Lev Manovich “Database as a symbolic form” aan (waar ik in een andere post op terugkom). In dit complexe artikel wordt me uitgelegd hoe de vertelstructuur van een database gezien kan worden en wat de impact van deze vertelstructuur is op het materiaal in de database.

Parallel aan mijn vragen over de invloed van grote hoeveelheden kennis & beeld bemerkte ik dat de essays over het wezen van fotografie binnen diverse media, die ik lang geleden heb gelezen, zoals On Photography en Regarding the pain of others van Susan Sontag, The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction van Walter Benjamin en The Medium is the Massage van Marshall McLuhan, eigenlijk zou moeten herlezen om in een eigen analyse de vraag m.b.t. hoeveelheid vanuit de fotografie als representatiemiddel te kunnen beantwoorden. Recent startte ik met het herlezen van Susan Sontag, in de hoop dat haar teksten  in de jaren ’70 al een uitspraak deden over de invloed van hoeveelheid aan beeld.